تمدن در دوران داود(ع)
داود یعنی محبوب داد، این پیامبر به سال۱۰۳۳ پیش
از میلاد مسیح در بیت اللحم به جهان آمد در جوانی به شبانی پرداخت و این دوران را
به دلیری و امانت و ایمان گذرانید، در حالی که بنی اسرائیل سرگرم جنگهای داخلی و
با عمالقه و مدینی ها و فلسطینی ها در حال ستیز بودند[1]، داود به هنگام جنگ بر
جلیات (جالوت)پهلوان بلند قد پیروز شد و پس از مرگ شائول پادشاه شام از طرف یهود به
پادشاهی برگزیده شد و هفت سال با دشمنان جنگید و سپس در اورشلیم استقرار یافت، او
قواعد پرستش را منظم ساخت و حکومتی عادلانه ایجاد کرد و حکمت و غیرت او حکومت یهود
را نیرو بخشید و مهارت جنگی خود را بر دشمنان پیروزساخت و سرزمین نبوت را از دریای
سرخ و مصر تا رود فرات گسترش داد، رفتارش با سخاوت، عدالت، تقوی ، شجاعت ،
حلم همراه بود، داود در جنگ و حکومت و شعر
مهارت داشت و سرودهای منتسب به او مزامير نام دارد[2].
نام داود شانزده بار در قرآن آمده است با چنین عباراتی:
« و به داود زبور دادیم[3]»
داود(ع) پیامبری نیرومند در مبارزه با کافران و توانا در انجام تکلیف رسالت
و عبادت خدای و بازگشت کننده به سوی پروردگار بود[4]، خداوند سه امتیاز بزرگ باو
ارزانی داشته است ، پادشاهی ، دانائی و داوری[5].
نیرومندی و پایداری حکومت نعمتی بس بزرگ است و برای شکل گرفتن چنین دولتی
نمی بایست آن را از عوامل مخرب تباهی دور داشت و مردان دانش و سیاست و فنون و هنر
را در خدمتش به کار گماشت تا دادگری در آن اقامه شود و ملت به آسایش گذراند و ارتش
از نفوذ بیگانگان جلو گیرد از دیگر سوی ، فساد و رشوه خواری ، زشتخوئی و شهوت رانی
و هوسبازی در آن راه نیابدو حکومت داود متضمن چنین شرایطی بود[6]، اساس تمدنی پایدار را چنین
حکومت های فاضلهی پی ریزی می کنند تا پهنه زیست توده پاکیزه شود و از مقام پرستی
و عوامل تجاوزکار زور و زر بر کنار ماند و به حقوق ناتوانان دست ستمکاران دراز
نشود .
مزیّت حکومت داود آمیختگی آن با حکمت بود، یعنی تدبیری درست و اصيل و عملی
سالم وسودبخش و قاطع و نیروی دیگری که برای استقرار يك حكومت توانا و دادگر و اصیل
ضروری مینماید وجود قوة مقدس و عادلانه قضائی است تا سنجش قانون را به دقیقترین شکل،
در همه شئون دولتی و ملی به کار اندازد و متجاوز را در هر پایگاه و توانی که باشد
به كيفر رساند تا حریم حقوق توده محترم بماند و هر کس از بهره مندیهای مشروع خویش
بهره گیرد و در سایه انتفاع از طریق تکامل و ابراز حقوق فردی، اجتماعی، مادی و
معنوی خویش طریق تکامل و استعدادهای نهائی انسانیش را بپیماید و در نتیجه جامعه ای
پدید آید که در میدانهای پیروزی زندگی مادی
تازد و به قلّهی توفیقات انسانی نائل آید و حصول چنین سعادتی در سایهی حکومتهای
ارزنده و اصیلی همچون دولت نیرومند داود قابل احراز است[7]، ولی چنین زمامداری نباید
از خزانه داری ملت هزینه زندگی خویش را بردارد و به دستبازی اموال عمومی پردازد و
گشاد بازری تجمل خواهی ببار آورد بلکه باید از دسترنج خویش بخورد و زیست کند تا دیگر
کس را یارای تجاوز به سرمایه های عمومی و ملی نباشد، بدین جهت داود موظف است که با
دست خویش زره بسازد و با من آن روزگار گذراند چنانکه خدایش فرمود :
« برای جنگاوران زره
هائی نیکو و باندازه بساز[8]».
به دیگر سخن، با ساختن زره هماره آماده نبرد باش زیرا یکی از اساسی ترین
عوامل ایجاد يك ملت اصیل و حکومت داد گر مبارزه با تبهکاریهای داخلی و تجاوزگریهای
خارجی است و ملت و حکومتی که آماده جنگ نباشد و به دفاع از کیان خویش نپردازد
محکوم به ننگ و نیستی است و به همین جهت قرآن کریم به پیروان خویش میفرماید :
« برای نبرد با
دشمنان و بیگانگان آنچه میتوانید نیرو فراهم آورید.[9]»
زیرا اگر طرفداران
حق با فساد و باطل به مبارزه برنخیزند، زمین به تباهی می گراید و کانونهای ایمان و
ستایش ویران می شود، به مدلول این آیه:
«اگر خدا بعض مردم
را بعض دیگر دفع نمیکرد دیرها وکلیساها و کنشتها و مسجدها که نام خدا در آن بسیار
یاد میشود ویران میشد[10]»
و به همین جهت
خداوند بندگان خویش را به جهاد در راه حق و مبارزه با کفر و گناه و عصیان و ستم بر
انگیخته و فرموده است :
« در راه خدا بجنگید
و بدانید که خداوند شنوا و داناست[11]»
و در سایه همین پیکار و مجاهدت است که عوامل فساد و تجاوز و کفر نابود می
شود و ملتی پاکیزه دامان و شایسته کار و حکومتی دادگر و فضیلت خواه و آزاد و تمدنی
گسترده و اصیل و سعادت بخش به وجود می آید و زمام حکومت جهان را بدست می گیرد
همچنانکه در زبور کتاب آسمانی داود چنین حقیقتي به نقل قرآن آمده است و داود یکی
از بنیانگزاران چنین تمدن و حکومتی است که تحقق قاطع آن را ملت امروز مسلمان با
ظهور مصلح منتظر بی صبرانه انتظار می کشد:
«در زبور و همچنین
در قرآن نوشتیم که زمین را بندگان شایسته من بمیراث میبرند[12]»
[1] . قاموس کتاب
مقدس.
[2] . عماد زاده، حسین، تاریخ انبیاء،ج1، ص98.
[3] . نساء:17.
[4] . ص:20.
[5] . همان؛ « وَ شَدَدْنا مُلْكَهُ وَ
آتَيْناهُ الْحِكْمَةَ وَ فَصْلَ الْخِطاب»
[6] . احمد احمد غلوش، دعوة الرسل،
ص397-416.
[7] . حجازی، فخرالدین، نقش پیامبران در تمدن انسان،
ص90-92.
[8] .سباء:11؛ « أَنِ اعْمَلْ سابِغاتٍ وَ قَدِّرْ فِي السَّرْدِ وَ
اعْمَلُوا صالِحاً إِنِّي بِما تَعْمَلُونَ بَصير»
[9] . انفال:60؛ « وَ أَعِدُّوا لَهُمْ مَا اسْتَطَعْتُمْ مِنْ قُوَّة...»
[10] . حج:40؛ « وَ لَوْ لا دَفْعُ اللَّهِ النَّاسَ بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ
لَهُدِّمَتْ صَوامِعُ وَ بِيَعٌ وَ صَلَواتٌ وَ مَساجِد»
[11] . بقره:244؛ « وَ
قاتِلُوا في سَبيلِ اللَّهِ وَ اعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ سَميعٌ عَليم»
[12] .انبیاء :105؛ « وَ لَقَدْ
كَتَبْنا فِي الزَّبُورِ مِنْ بَعْدِ الذِّكْرِ أَنَّ الْأَرْضَ يَرِثُها عِبادِيَ
الصَّالِحُون»
نظرها
نظرهای تأییدشده درباره این مقاله در همین بخش نمایش داده میشوند.